wanna c mai brainz?

Twee weken geleden kreeg ik onophoudelijke tintelingen, eerst in mijn rechterpink, vervolgens ringvinger, een deel van mijn hand en tenslotte een gedeelte van mijn pols. Enkele dagen later was de linkerhand aan de beurt. Typische symptomen van een geknelde zenuw in de nek en een lichte scoliosis, maar omdat MS ook tot de mogelijkheden behoort, nam de radioloog (“onze jan zoals ze zeggen”) naast RX en NMR van de nekwervels ook een MRI van mai brainz.  Als onderzoeker medische beeldvorming naar o.a. MS (in een ver verleden) deze ziekte ook krijgen, dat was een angstaanjagende gedachte, maar er was niets te bespeuren op de scan van hersenen, wel een duidelijke hernia op de beeldjes van de nek. Hoera! Ik kreeg alles netjes op een CD’tje mee naar huis om mee te spelen.

wat zag gozewijn in de ogen van andriesken?

Hier beghint dat leven onzer liever eerweerdiger moeder Andries Yserens. [...] Het gheschede eens op een tyt dat die bisscop van Yslant hier binnen was ghecomen ende dese quam oec hier mit salighe here Goert in onse weer ende woldet hier besien, ende als hie quam in dat huys daar dit kint sat ende spoelde en doe hyt sach, soe was hem recht nye tot soe kleynen beginken, ende hie genck bi hoer staen ende kalde vrentlic ende begeerlic mit hoer [...] Dese guede bisscop hadde sonderlinge guet behaegen in dit kint, ende syn harte mochte hem ook lichte wal tugen wat noch naemaels van hoer worden solde. Ende deseselve bisscop geenc oec in dese ander vergaderinge ende vysenteerde die oec, ende soe vroe als hie in hoer weeren quam, soe vraegede hie woer dat kiene beginken weer, ende hie myende sie daer oec te vinden ende hi haddet dan geerne gesien ende gespraken.

all things bright and beautiful

toegegeven, deze keer ben ik degene met teveel vrije tijd…

hoezo verslavend?

god is a programmer

Gregory Chaitin is een ongemeen boeiende wiskundige, een grote fan van Gottfried Leibniz en werknemer van IBM. Hij is de uitvinder van het duistere getal Omega, een definieerbaar maar onberekenbaar getal, zo oneindig complex dat geen enkele wiskundige theorie het ooit kan uitleggen.

Zijn theorie van algoritmische informatie, die volgens hemzelf teruggaat op de onterecht vergeten Leibniz,  leidt tot boeiende speculaties, namelijk dat het universum ultiem discreet is, meer nog, dat het bestaat uit 0 en 1 bits, uit digitale software. Je eigen computer lift met andere woorden gewoon mee op een universele computationele rit. God is dus geen wiskundige, ook geen DJ, maar een programmeur… Oh noes!

everything happens for a reason

introduce a little anarchy

Zoals Heath Ledger in The Dark Knight brandhout maakt van Jack Nicholson’s cartooneske en burtoniaanse vertolking van The Joker, zo laat het gelegenheidsduo Hans Zimmer en James Newton Howard geen spaander heel van de pompeuze en gotische score van tweederangscomponist Danny Elfman.

Geen heroïsch thema voor The Batman, maar wel een eigenaardig leitmotiv van twee ophogende noten (dat eigenlijk al geïntroduceerd werd aan het einde van Batman Begins) waar je haren van overeind staan. Op de soundtrack aan het begin te horen van Aggressive Expansion tot 0:44.

Howard’s begeleidende muziek voor Harvey Dent is al even gelaagd als het karakter zelf en even verrassend als de aanvankelijk goedkoop lijkende truc met het muntstuk. Het melodische motief van zes noten wordt ingeleid op strijkers en bassen en wordt agressiever naarmate het verhaal vordert en het karakter evolueert.

Maar het is vooral Zimmer’s duistere muziek voor The Joker die werkelijk alles slaat en die dreigt vanaf de opening van de film tot het einde. Het Joker motief in feite één lang aangehouden glijdende noot, te horen op vervormde elektrische gitaar, elektronica en prepared piano. In de kern is het witte ruis, zoals alleen toeval die creëren kan. Alfred Schnittke meets Kraftwerk. Weergaloos.

De verwerking van de motieven, de jachtige strijkers, dreigende bassen, percussie en elektronica maken van deze score één van de meest effectieve in jaren. Hollywood deserves a better class of soundtracks. Op zichzelf staand geen grote muziek, maar wel bijzonder functioneel, naast complex, inventief en intelligent.

Wat een ballen moet je hebben om opnieuw Batman films te maken en vervolgens met een werkstuk af te komen dat de oude verticaal klasseert…

opgepast voor de nonsens

De Four Squeezins zijn twee keurig uitgedoste vreemde vogels die muziek maken met hun handen. Scheetgeluiden met name… Chistes zoals je ze aan de gemiddelde toog niet hoort. ¡Ay Caramba!

Man ik verveel me…

liefdesliedjes

The Divine Comedy geeft in september twee concerten in de Cité de la Musique, verneem ik. Jaren geleden leerde ik Neil Hannon’s muziek kennen via een film – surprise surprise.  Dat was namelijk de in de Lage Landen (onterecht) volstrekt onbekende prent When Brendan Met Trudy, naar een verhaal van Roddy Doyle. Niet meteen de film van de eeuw, maar wel eentje die bleef plakken om verschillende redenen. Eén daarvan was de performance van actrice Flora Montgomery, van wie na het middelmatige The Discovery of Heaven niets zinnigs meer vernomen is, maar voor wie je zou kunnen vallen zoals in je jonge jaren heimelijk voor Carolientje met haar bootje. Enfin, een tweede reden was het aanstekelijke nummer In Pursuit of Happiness van The Divine Comedy dat mij meteen opviel in de bijhorende soundtrack.

The Divine Comedy is – hoe zal ik het zeggen – acquired taste, de appreciatiecurve is nogal aan de steile kant. Je moet toch wel doorheen een behoorlijk aantal slechte nummers waden om de pareltjes te ontdekken. Zo’n meesterwerkje is Songs of Love. In deze live versie is het oorspronkelijke “my type masturbate in bedrooms above” vervangen door het keurige “my type hibernate in bedrooms above“, wat het ietsje minder zielig maakt en meteen een stuk intelligenter – heh.