liefdesliedjes

The Divine Comedy geeft in september twee concerten in de Cité de la Musique, verneem ik. Jaren geleden leerde ik Neil Hannon’s muziek kennen via een film – surprise surprise.  Dat was namelijk de in de Lage Landen (onterecht) volstrekt onbekende prent When Brendan Met Trudy, naar een verhaal van Roddy Doyle. Niet meteen de film van de eeuw, maar wel eentje die bleef plakken om verschillende redenen. Eén daarvan was de performance van actrice Flora Montgomery, van wie na het middelmatige The Discovery of Heaven niets zinnigs meer vernomen is, maar voor wie je zou kunnen vallen zoals in je jonge jaren heimelijk voor Carolientje met haar bootje. Enfin, een tweede reden was het aanstekelijke nummer In Pursuit of Happiness van The Divine Comedy dat mij meteen opviel in de bijhorende soundtrack.

The Divine Comedy is – hoe zal ik het zeggen – acquired taste, de appreciatiecurve is nogal aan de steile kant. Je moet toch wel doorheen een behoorlijk aantal slechte nummers waden om de pareltjes te ontdekken. Zo’n meesterwerkje is Songs of Love. In deze live versie is het oorspronkelijke “my type masturbate in bedrooms above” vervangen door het keurige “my type hibernate in bedrooms above“, wat het ietsje minder zielig maakt en meteen een stuk intelligenter – heh.