introduce a little anarchy

Zoals Heath Ledger in The Dark Knight brandhout maakt van Jack Nicholson’s cartooneske en burtoniaanse vertolking van The Joker, zo laat het gelegenheidsduo Hans Zimmer en James Newton Howard geen spaander heel van de pompeuze en gotische score van tweederangscomponist Danny Elfman.

Geen heroïsch thema voor The Batman, maar wel een eigenaardig leitmotiv van twee ophogende noten (dat eigenlijk al geïntroduceerd werd aan het einde van Batman Begins) waar je haren van overeind staan. Op de soundtrack aan het begin te horen van Aggressive Expansion tot 0:44.

Howard’s begeleidende muziek voor Harvey Dent is al even gelaagd als het karakter zelf en even verrassend als de aanvankelijk goedkoop lijkende truc met het muntstuk. Het melodische motief van zes noten wordt ingeleid op strijkers en bassen en wordt agressiever naarmate het verhaal vordert en het karakter evolueert.

Maar het is vooral Zimmer’s duistere muziek voor The Joker die werkelijk alles slaat en die dreigt vanaf de opening van de film tot het einde. Het Joker motief in feite één lang aangehouden glijdende noot, te horen op vervormde elektrische gitaar, elektronica en prepared piano. In de kern is het witte ruis, zoals alleen toeval die creëren kan. Alfred Schnittke meets Kraftwerk. Weergaloos.

De verwerking van de motieven, de jachtige strijkers, dreigende bassen, percussie en elektronica maken van deze score één van de meest effectieve in jaren. Hollywood deserves a better class of soundtracks. Op zichzelf staand geen grote muziek, maar wel bijzonder functioneel, naast complex, inventief en intelligent.

Wat een ballen moet je hebben om opnieuw Batman films te maken en vervolgens met een werkstuk af te komen dat de oude verticaal klasseert…

liefdesliedjes

The Divine Comedy geeft in september twee concerten in de Cité de la Musique, verneem ik. Jaren geleden leerde ik Neil Hannon’s muziek kennen via een film – surprise surprise.  Dat was namelijk de in de Lage Landen (onterecht) volstrekt onbekende prent When Brendan Met Trudy, naar een verhaal van Roddy Doyle. Niet meteen de film van de eeuw, maar wel eentje die bleef plakken om verschillende redenen. Eén daarvan was de performance van actrice Flora Montgomery, van wie na het middelmatige The Discovery of Heaven niets zinnigs meer vernomen is, maar voor wie je zou kunnen vallen zoals in je jonge jaren heimelijk voor Carolientje met haar bootje. Enfin, een tweede reden was het aanstekelijke nummer In Pursuit of Happiness van The Divine Comedy dat mij meteen opviel in de bijhorende soundtrack.

The Divine Comedy is – hoe zal ik het zeggen – acquired taste, de appreciatiecurve is nogal aan de steile kant. Je moet toch wel doorheen een behoorlijk aantal slechte nummers waden om de pareltjes te ontdekken. Zo’n meesterwerkje is Songs of Love. In deze live versie is het oorspronkelijke “my type masturbate in bedrooms above” vervangen door het keurige “my type hibernate in bedrooms above“, wat het ietsje minder zielig maakt en meteen een stuk intelligenter – heh.

re-view

Er is de laatste tijd heel wat marketing fuzz rond het in roulatie brengen van M. Night Shyamalan’s laatste exploot The Happening op vrijdag 13 juni ll. 2BE maakte wellicht van de gelegenheid gebruik om (nog maar eens) een eerder product van deze intuïtieve filmmaker uit te zenden, namelijk The Village. De vreselijk negatieve en bijwijlen erg vijandige recensies bij het verschijnen van The Village in 2004 (zowel in kranten en tijdschriften als in reacties van vriendjes) zijn jarenlang voor mij een reden geweest om de film straal te negeren.

OK, The Village zal nooit deel uitmaken van mijn lijstje van desert island films, maar toch vind ik de kritiek van destijds grotendeels ongegrond. Men was vooral ontgoocheld over de wat flauwe “twist in the ending”, een handelsmerk van Shyamalan. En ja, ik had het ook door na een halfuurtje kijken… Maar lieve mensen, daar gaat het helemaal niet om. Dit is niet zomaar een thriller-met-onverwachte-wending over mysterieuze wezens die een kleine gemeenschap van wereldvreemde vogels bedreigen, realiseer ik me nu. Hoewel de sfeer van de film dreigend is vanaf het eerste shot, staan de kleurrijke cinematografie en de krachtige film score van James Newton Howard slechts ten dienste van een prachtig verhaal over vertrouwen en liefde. Jaja, The Village is een love story en ik vond het nog lekker ook.